Het verhaal van Gerdien en Marcel laat zien hoe je zonder groots plan tóch jarenlang het verschil kunt maken voor anderen. In hun huis aan de Oosthoekstraat in Rijssen boden ze jarenlang een eigen plek aan mensen die tijdelijk onderdak zochten. Geen project, geen organisatie, maar gewoon doen vanuit vertrouwen.

Toen Gerdien en Marcel in 1996 hun huis betrokken, zat er al iemand in het zijstuk van hun woning. Oorspronkelijk gebouwd als aanleunwoning, maar nooit gebruikt door de beoogde bewoner.
“Een juf van de Julianaschool woonde er toen,” vertelt Gerdien. “Zij bleef nog een paar maanden, en toen vroegen we ons af: wat doen we met die ruimte?”

Ze besloten het open te stellen voor iemand anders die een plek nodig had. En zo begon het.

Wonen naast elkaar, niet met elkaar
Het zijstuk had alles wat je nodig hebt om zelfstandig te wonen: een woon- en slaapkamer, eigen keukentje, badkamer en toilet. De voordeur werd gedeeld, maar verder had iedereen zijn eigen route en ritme.
Gerdien: “We hebben het eigenlijk nooit als ‘verhuren’ gezien. Het voelde gewoon logisch om de ruimte te delen als wij hem zelf niet nodig hadden. We vroegen er een kleine huur voor, en verder deden we het op vertrouwen.”

In de jaren die volgden, woonde er een jongen uit Rijssen, een meisje uit Enter dat even niet thuis kon blijven, en later ook anderen – zoals Michael.

Kleine ontmoetingen, grote impact
“Het ging heel natuurlijk,” zegt Gerdien. “Soms zagen we elkaar amper. En soms zat een huurder met wie we goed contact hadden bij ons in de tuin mee te kletsen. Iedereen bracht z’n eigen verhaal mee.”

Toch kwamen ze ook voor keuzes te staan.
“Toen onze zoon Job op een dag zelf die tussendeur naar het zijstuk open kreeg – zelfs als die op slot zat – besloten we te heroverwegen wat we ermee moesten. We wilden onze kinderen daarnaast een speelruimte bieden.”

Later, tijdens de komst van Syrische en Oekraïense vluchtelingen, overwogen ze nog even om de ruimte opnieuw open te stellen.

Een plek delen als vanzelfsprekendheid
Nu is het zijstuk een hobbykamer. Maar de ervaringen zitten nog vers in het geheugen.
“Voor ons was het iets kleins. Een paar vierkante meter die we tijdelijk konden missen. Maar voor de mensen die er woonden, betekende het vaak veel. Even rust. Even ademhalen. Even opnieuw beginnen.
Als je zoiets kunt doen, moet je het doen. Gewoon goed afspreken, elkaar respecteren. Het hoeft allemaal niet zo ingewikkeld te zijn.”

Michael Goossen (ex-huurder):
“De plek betekende destijds echt veel voor mij. Het gaf me rust en ruimte om op eigen benen te staan. Een eigen plek – hoe klein ook – is ontzettend belangrijk. Het was niet alleen een plek om te wonen, maar ook om mezelf weer een beetje terug te vinden. Gewoon een plek waar ik tot rust kon komen en even kon landen. Dat had ik toen echt nodig.”